In silvam se contulit, fascinatus a profunda silentio, quod solum per sonum nivis sub pedibus eius rumpitur.
Post aliquot chiliometra, Marius in antiquam casam incidit,
fere sub onere nivis sepultam. Ianuam apertam habebat, et ex intus sonus
alienus, velut susurrus, audiebatur.
Ingressus, animadvertit omnia videbantur deserta, sed in
mensa lignorum iacebant libri veteres, strato pulvere obtecti. Quod eum maxime
impressit, erat globus crystallinus fulgens in angulo, ornatus imaginibus ex
aliis mundis.
Curiosus, Marius accessit. Tum, turbo luminis ex globo
surrexit, et vox calida coepit loqui: “Salve, iuvenis quaesitor! Prope es ad
detegendum mysterium temporis congelati.” Verba eius Marium in iter inopinatum
impulit.
“Ego sum Custos Temporis,” vox perrexit. “Haec nix non solum
lucem, sed etiam somnia hominum congelavit. Propter indifferenciam eorum,
tempus constitit. Tua missio est restituere eorum spem, sed prius, debes facere
3000 gradus in hac magica terra.”
Confidens, Marius in viam incantatam profectus est, ubi
quisque gradus ianuam ad nova momenta ex praeterito aperiebat. Viderat homines
ridere, saltare et creare. Tum intellexit quam magni momenti esset non capi in
vita cotidiana, sed frui omni momento.
Postquam 3000 gradus fecit, ad casam rediit. Nova vis
vitalitatis eum circumdedit. Custos, visibiliter laetus, dixit: “Nunc scis.
Introducens gaudium et creativitatem in vitam tuam, tempus non erit iam cardo
rubigineus, sed fons inspirationis.”
Comments
Post a Comment