Equus Troianus: Symbolum Dolus

Inimici in dolo, sed qui spiritum communitatis firmant. 

In terra legendarie Troiae, antiqua fabula de equo troiano adhuc imaginatio illorum qui in illis magnis temporibus vixerunt obsidet. Post ruinam urbis, pauci tantum superstites remanserunt, qui, cupiditate recuperandi gloriam amissam impulsati, ad consilium rotundum convenerunt.

 

Per annos, fabula de equo troiano facta est legenda, sed eius stabilitas oblita erat. Vorbayis, artifex peritus, audacem consilium habuit: equum troianum reconstrui et non ad inveniendum inimicos in dolo, sed ad firmandum spiritum communitatis uti.

 

Infortunati – ut hi qui obsidionem superaverunt noti erant – motivatione indige bant, aliquid quod risum in facies eorum reduceret. Vorbayis coetum iuvenum artificum congregavit, qui ex destructione urbis suae perturbati erant. Unusquisque eorum aliquid attulit: lignum ex silva sacra, vestimenta ex sericis pretiosis, metallum ex veteribus ruinis servatum.

 

Dum dies transibant, consilium aedificandi equum ingens forma capere coepit. Quotiescumque vesperi, iuvenes circa ignem somnia, spes et paenitentias suas communicabant. Vorbayis eis dixit equum non solum structuram simplicem esse debere, sed symbolum reconstructionis et potentiae communitatis.

 

Post menses laboris, equus perfectus est. Coloribus vividis indutus et cum amico risu in facie sculpto, equus multum differebat ab illo veteri. Omnes congregati sunt ad eum admirandum, et infortunati sensere se tandem propositum invenisse.

 

Uno die, decreverunt celebrationem in honorem novi symboli tenere. Invitarunt omnes vicinos, etiam eos qui non erant in parte eorum. Tota communitas congregata est, saltans et cantans iuxta equum ingens, agnoscens potentiam quam habebant ut coetus unitus.